Μοντέλα Ανάλυσης Εκλογικής Συμπεριφοράς

ECTS: 
4
Κωδικός Μαθήματος: 
ΚΕ0Ε33
Κύκλος / Επίπεδο: 
Προπτυχιακό
Υποχρεωτικό / Επιλογής: 
Επιλογής
Περίοδος Διδασκαλίας: 
Χειμερινό
Περιεχόμενο Μαθήματος: 

Αντικείμενο του μαθήματος είναι η διερεύνηση της εκλογικής συμπεριφοράς και των παραμέτρων που την προσδιορίζουν. Το μάθημα επιχειρεί τόσο τη θεωρητική όσο και την εμπειρική διερεύνηση των εκλογών και της εκλογικής συμπεριφοράς, εκκινώντας από τα βασικά θεωρητικά υποδείγματα που προτάθηκαν από τη δεκαετία του ’40 έως σήμερα στις ΗΠΑ και την Ευρώπη. Το μάθημα αρθρώνεται σε οκτώ μεγάλες θεματικές ενότητες και διδάσκεται σε δεκατρία μαθήματα:

Θεματικές Ενότητες:

1. Εισαγωγή. Η εκλογική γεωγραφία, τα οικολογικά μοντέλα και η «ανθρωπογεωγραφία» του Siegfried. 2. Η Σχολή του Κολούμπια και η έναρξη των ποσοτικών δειγματοληπτικών ερευνών 3. Το παράδειγμα του Μίσιγκαν και η θεωρία της «κομματικής ταύτισης» 4. Η σχολή της Ορθολογικής Επιλογής. Το «καταναλωτικό μοντέλο» στην εκλογική συμπεριφορά. 5. Κοινωνιολογικό μοντέλο και ορθολογική επιλογή στην ευρωπαϊκή πραγματικότητα. Η θεωρία των διαιρετικών τομών 6. Οι «βαριές» μεταβλητές στην εκλογική συμπεριφορά: Θρήσκευμα και κοινωνική τάξη 7. Η ταξική ψήφος και οι μέθοδοι μέτρησής της στην εκλογική έρευνα 8. Οι κλίμακες πολιτικής συμπεριφοράς και οι τοποθετήσεις των κομμάτων σε αυτές

Μαθησιακά Αποτελέσματα: 

Με την ολοκλήρωση του μαθήματος οι φοιτητές: α) γνωρίζουν τις βασικές θεωρητικές προσεγγίσεις του κλάδου, β) μπορούν να εφαρμόσουν τα θεωρητικά υποδείγματα σε εμπειρικές εφαρμογές, γ) κατανοούν καλύτερα τη θεωρία των πολιτικών κομμάτων και της πολιτικής αντιπροσώπευσης

Βιβλιογραφία: 

Βιβλιογραφία μαθήματος (Εύδοξος)
Βερναρδάκης, Χρ. (2011): Πολιτικά Κόμματα, Εκλογές και Κομματικό Σύστημα – Οι μετασχηματισμοί της πολιτικής αντιπροσώπευσης 1990-2010, εκδ. Σάκκουλα, Αθήνα-Θεσσαλονίκη
Mayer, N. κ.ά. (2005): Εκλογική Συμπεριφορά, Ιστορικές διαδρομές και μοντέλα ανάλυσης, εκδ. Σαββάλας, Αθήνα.

Επιπρόσθετη βιβλιογραφία για μελέτη
Alford, R.R. (1962). “A Suggested Index of the Association of Social Class and Voting”. Στο Public Opinion Quarterly, 26, 417-425.
Alford, R.R. (1967). “Class voting in the Anglo-American political systems”. Στο Lipset S.M. – Rokkan S. (eds) Party System and voters alignments, New York: Free Press, 67-93.
Blais, A. – Gidengil, El. – Nadeau, R. – Nevitte, N. (2001). «Measuring party identification: Britain, Canada and the United States». Στο Political Behavior, 1, volume 23, 5-21.
Budge, I., Crewe, I. και Farlie, D. (επιμ.) (1976). Party Identification and Beyond. New York: John Wiley.  
Butler, D. και Stokes, D. (1974). Political Change in Britain, London: MacMillan.
Campbell, A., Converse, P. E., Miller, W. E., και Stokes, D. (1960). The American Voter. New York: Wiley.
Campbell, A., Gurin, G., και Miller, W. E. (1954). The Voter Decides. Evanston: Row Peterson.
Converse, P. E., και Pierce, R. (1985). ‘Measuring Partisanship’. Political Methodology 11.
Fiorina, M., P. (1981). Retrospective Voting in American National Elections. New Haven, Conn.: Yale University Press.
Franklin, M. N. (1985). The Decline of Class Voting in Britain. Oxford: Clarendon Press.
Grunberg, G. & Schweisguth, E. (1990). «Libéralisme culturel et libéralisme économique». Στο CEVIPOF, Boy, D. & Mayer, N. (dir.), L’électeur français en questions, Paris: Presses de FNSP.
Grunberg, G. & Schweisguth, E. (1997). «Recompositions idéologiques». Στο Boy, D. & Mayer, N. (dir.), L’électeur a ses raisons, Paris: Presses de FNSP.
Harrop, Μ. και Miller, W. L. (1987). Elections and Voters: A Comparative Introduction. London: MacMillan.
Inglehart, R. (1977). The Silent Revolution. Princeton, N.J.: Princeton University Press.
Inglehart, R. (1990). Culture Shift in Advanced Industrial Society. Princeton, N.J.: Princeton University Press.